Wśród łagodnych wzgórz Sterkowa, około 30 kilometrów na południowy zachód od Zielonej Góry, znajduje się miejsce, które od wielu lat dojrzewa razem ze swoją ziemią. Winnica Marcus powstała z marzenia o przywróceniu zielonogórskiej tradycji winiarskiej, ale także z potrzeby odkrywania nowych możliwości, jakie daje winorośl. Prace przygotowawcze rozpoczęto tutaj na przełomie 2008 i 2009 roku, a pierwsze nasadzenia wykonano w kwietniu 2009 – od tamtej pory każdy kolejny sezon dopisuje nowy rozdział do historii tej winnicy.
Położenie winnicy na południowym stoku sprawia, że winorośle mają dostęp do obfitego światła słonecznego, które w naturalny sposób wspiera ich wzrost i dojrzewanie. Podłoże to wyjątkowy „koktajl glebowy” – mieszanka piasku, gliny i czarnoziemu, występujących w różnych proporcjach w zależności od fragmentu parceli. To właśnie ta różnorodność gleby pozwala winoroślom czerpać z ziemi szeroką paletę minerałów, co przekłada się na złożoność aromatów i charakter win.
Sercem upraw są odmiany vitis vinifera, które od dawna kojarzone są z zielonogórskim winiarstwem. Wśród nich znajdziemy pinot noir, chardonnay, riesling, pinot gris, silvaner oraz gewürztraminer – szlachetne szczepy wymagające cierpliwości, staranności i głębokiego zrozumienia ich natury. Wybór tych odmian to świadomy ukłon w stronę historii regionu, ale także dowód wiary, że tradycja wciąż może tworzyć wino nowoczesne, eleganckie i wyraziste.
Jednocześnie winnica Marcus nie zatrzymuje się jedynie przy tym, co znane i sprawdzone. Właściciel postawił także na eksperyment, sadząc odmiany, które wielu mogłoby uznać za zbyt wymagające dla polskiego klimatu: syrah, merlot, cabernet sauvignon i tannat. To śmiałe podejście pokazuje, że winiarstwo może być nie tylko pielęgnowaniem dziedzictwa, ale także przestrzenią dla odwagi, ryzyka i poszukiwań. Jak zapowiada właściciel, losy tych odmian będą opowiadane na bieżąco – a my z zaciekawieniem czekamy, jak ta historia się rozwinie.
Winnica Marcus to miejsce, gdzie tradycja spotyka innowację. Gdzie ziemia mówi swoim własnym językiem, a człowiek stara się ją przede wszystkim rozumieć, zamiast nad nią dominować. To opowieść o cierpliwości, pracy rąk, szacunku do natury i pasji, która nie boi się patrzeć w przyszłość.
I właśnie dlatego czekamy na kolejne kieliszki tej historii — dojrzewającej powoli, ale zawsze z charakterem.
